SERZENİŞ

Kapattım bahçemin kapılarını, çiçeklerimin değerini bilmeyenler görüntüsünden mahrum kalmalı.

Bu zamana kadar sevginin anlamını lügatına yanlış yerleştiren insanlarla yaşadığım sevgi tartışmalarının tezatlığı da tadında kalmalı.

Kim için her şeyden vazgeçtiysem sonunda tek başıma kalan olmaktan, sen güçlüsün cümlelerinden, herkesin hayatının kendine değerli olmasından ve kendimi bu kadar değersizleştirmekten bıktım usandım artık.

Kalabalıklar içinde yalnız kalmak mı? Dibine kadar yaşadığım bu histen geri kalan ömrümde muaf tutulmalıyım artık.

Kendini mutlu sananların, melankolik bulacağı gerçekleri görmekten alıkoymakla cezalandırıyorum kendimi.

Yaşadığım hayat; yazsam ucuz bir roman niteliğinde olan, 35 yıllık hiç de hafife alınmayacak bir pahalılıkta insan hayatıyla ironik.

Aşk acısı saçmalığı mı yaşıyorsun? diyenlere sesleniyorum. Keşke o kadar basit olsaydı hayatın anlamı. Bende ki ; at gözlüğüne sahip olmayan birinin anlam karmaşası.

Ben keşke yeniden Dünyaya gelsem demiyorum. Bu Dünyaya hiç gelmemiş olsaydım diyorum!

Bundan sonra kendimi kitapların yaşanmış gerçekliğine, tuallerin hayal renklerine,kalemimin fütursuz yazılarına ve ütopik hayallerime hapsediyorum.

Yazacaklarım bu kadar!

Son sözüm; Başka Evrene geçme hakkımı kullanabilir miyim?