VAROLUŞ

Beynimin amigdalası zarar görmüştü. Nöronlarımın oynadığı garip bir oyunun içindeydim. Paradoksal bir kurgunun içine düşmüştüm. Kimseye zarar vermeden toparlanayım derken yine en büyük zararı ben gördüm. Tabiki etrafımı da yıktım dağıttım, kısacası bilinçaltımın kurbanı oldum.

Hayatın felsefesini çözmek zor oldu ve hatta biraz iddalı olacak ama çözdüm. Bir şeyler için geç kaldım diye düşünürken aslında sistem böyle işliyormuş onu keşfettim.

‘Yaşamın anlamını ararsanız asla yaşayamazsınız.’ diyordu bir kitapta, düşününce mükemmel bir diyalektik olduğunu kavradım. Daha iyi bir yaşamın anahtarı daha fazlasına sahip olmaya çabalamak değildir; daha az olana önem vermektir, gerçekten doğru ve o anda önemli olana aldırmaktır. Burada herkesin sorgulayacağı ‘ sen hep en iyisini iste o yolda çabala ‘ düsturu nerede kaldı olacaktır. İşte asıl mesele burada başlıyor. Şu anı iyileştirmezsen hiç bir zaman elde ettiklerin yeterli gelmeyecektir.

Mesela mutluluk algoritmiktir. A’yı elde edersem mutlu olurum, B gibi görünürsem mutlu olurum… Bu önermenin kendisi bir sorundur zaten. ‘Mutluluk senin içinde’ safsataları da sonuna kadar boştur.

Bir spor salonuna üye olursun; ince-kaslı olayım diye, gidersin bir kaç kere ve mutluluk bu dersin, 3-5 kereden fazla gidemezsin çünkü hemen her şey güzel olsun istersin ve olmadığı için çabalamazsın, hevesin kaçar bırakırsın. Ne oldu mutlu oluyorduk. Sonuç elinde bulunan aza değer vermedin, ben zaten beceremiyorum dedin ve bıraktın.

‘Bu bir ‘ Anı yaşa olayı’ mı? Bir nevi evet ama tam burada anlaşılması gereken kilit nokta ; o anda sıkıntıların varsa onu bertaraf etmeye çalışma, üstünü örtüp yokmuş gibi davranma ve bunu kabul et. ‘ Evet şu an kendimi berbat hissediyorum ama umurumda değil’ de. Üstüne düşünme, üstünü örtme ve o anın da tadını çıkar . ‘ Negatifi yaşamazsan, pozitife ulaşamazsın.’ der, pozitif düşünce karşıtı varoluşçular. Varoluşçulara katılıyorum. Bu bir anlam felsefesi.

İnsan değişmez, bu bir gerçektir. İnsan fark eder ve derinindekilerle yüzleşmezse üretici olmaktansa, tüketici olmayı seçer. Sonuç olarak geçici hayatlarla anlam karmaşası yaşar durur.

Yaşamda bir  değeri olan  her şey ona bağlı negatif deneyimin üstesinden gelmekle kazanılır.